...the trail was awesome...
Vorig jaar heb ik mijn Mountain bike vanuit Nederland meegenomen naar de US. Toen een paar keer (of was het nu 1 keer) gebruikt op een kort technische wandelroute op de rechter oever van Silver lake in Highland.
Dat is niet veel als je weet wat voor een martelgang ut was om de fiets hier te krijgen. En als ik in Nederland ben wordt er altijd gevraagd of ik niet mee wil een rondje ATB-en. Dan is natuurlijk het excuus: Geen fiets. Natuurlijk kan ut conditioneel ook niet.

Dus Zaterdag rond 11 uur maar eens de stoute schoenen aan getrokken en het idee opgevat om te mountain biken. Het zou een graadje of 27-30 worden en het had Vrijdag nacht geregend, dus die vieze hoge luchtvochtigheid was wat minder. Al met al een lekker dagje na dagen met 35 en een 90% vochtigheid.
Ik had eens gehoord over een mooie route op het terrein van de SIUE. De universiteit campus 15 miles verderop. De campus is op een groot bosrijk terein 3 miles van de stad Edwardsville en  een dorp op zich met diverse gebouwen, sport terreinen, studenten huizen en daar tussen bossen.

Dus eerst maar eens uitzoeken waar nu precies de ATB route was. Google hielp niet echt. Dan moest ik de persoon maar proberen te vinden wie me dat eens had verteld. Daartoe maar eens door mijn e-mail adresboek en de adresboek van de telefoon "gebladerd" en enkele mailtjes en SMSjes verstuurd naar vriendinnetjes van vroeger - tsss ik heb al een vroeger in de US.
En dat dat zo is bleek wel uit sommige reacties: Who is dis? Mmm... ook de "What t fck R u talking abt?" reacties was duidelijk niet de juiste persoon. Dus ook effe ondertussen mijn adresboeken opgeschoond.
Ik was al wat anders gaan doen toen er plots een IM op de computer stond: "The track is vanuit Edwardsville naar de campus toe de eerst onverharde weg rechts, opletten want het is moeilijk te zien en dan.... "

OK, ik had dus een route. Nu nog uitrusting. In de puihoop walk-in kleding closet en in de nog niet uitgepakte verhuisdozen (ja die zijn er nog naar 2 jaar in het nieuwe huis) schoenen, broek met zeemleren lap, helm en dergelijke zoeken. Ut wieler shirt maar vervangen door een normaal t-shirt. Anders zou ut allemaal wat te profie lijken. Na een half uur had ik dat allemaal voor elkaar.

De fiets: stond met smart te wachten in de garage. Bij het in de auto laden, kwam ik er achter dat de banden zacht waren.  Dus maar naar Marine downtown, naar het tankstation om de banden aan de lucht te zetten. Helaas ging dat niet. Ut ventiel paste niet. Dus in plaats van oppompen liep er lucht uit de band. De vulmond paste niet correct op het ventiel.
Dus maar weer naar huis. Toen bedacht ik me dat ik een kleine compressor ergens had. Eentje op de sigarettenaansteker aansluiting van de auto; om luchtbedden en dergelijke op te blazen. Zoek, zoek en gevonden.
De banden op gepompt.  Ze werden niet echt hard; ut compressortje had mogelijk niet zo veel capaciteit en ut ventiel paste ook niet echt. Maar ze waren wel vol vergeleken met voordat ik begon. Dus fiets weer achter in de auto en op naar Edwardsville. MMmm... beetje moeite met het vinden van het track daar ik van de andere kant kwam. Maar naar wat toeren toch gevonden.

Het was inderdaad een echte bepijlde ATB-route; compleet met welkom bord met regels e.d. En ik snapte toen ook waarom ik ut niet op Google kon vinden. ATB of Mountain biken, wat toch Engelse woorden zijn, heet in de USA off-road cycling. Lekker is dat.
De organisatie Gateway Off Road Cyclen - GORC.com heeft nog veel meer routes in de "buurt" - binnen een straal van 2 uur rijden. Zie hier een overzicht.

Ut was wel behoorlijk warm. Maar allee. Dus andere schoenen aan, helm op en wegfietsen. De route op. De route was smal en bochtig en liep gelijk naar beneden dus lekker naar beneden zoefen. Ik was nog geen 50 meter onderweg toen de ondergrond wat mullig werd (althans ut voelde zo), wat wortels en ik moest bijsturen. Ik weet niet wat er precies gebeurde maar plots vloog ik met fiets en al door de lucht. Gelukkig "braken" halverwege de koprol wel de clip-on verbindingen zo ik niet met mijn voeten vast aan de trappers bleven steken.

Daar lag Jan dus. Wat opgekrabbeld en op mijn kont zittend de situatie maar eens geanalyseerd. Ik was vies. Mijn been bloedde. De fiets lag er raar bij met omgekeerd stuur en wat losse rem- en schakelkabels. Het track leek normaal. Hoe kon dit? Mogelijk een combi van hitte, effe weer beginnen en door de zonnebril zag het track er toch wat donkerig uit doordat het in het bos was.

Na enkele minuten maar weer opgestapt nu wel zonder zonnebril op. En proberen wat meer op te letten. Toen kwam ik er achter dat de banden met mijn 138 kilo toch veel te zacht waren en bij stuurbewegingen over de harde ondergrond gingen "rollen". Dus niets mullig zand. Na 25 meter lag ik bijna alweer. Ut was een vrij technisch, eerste stuk van de route; of was de hele route zo? Na 25 meter had ik al 2 keer de voet aan de grrond gehad. Dat werd um dus niet.  Maar weer opgekeerd, nog enkele keren bijna gevallen.

Dus na enkele uren voorbereidingen, was het avontuur al na 10 minuten over. Weer een illusie armer en een ervaring rijker.
Maar eens een Kornelus Meesters opzoekn hier. Naast een manier om de banden op te pompen moet de fiets ook  algemeen onderhoud omdat ie na een jaar rust niet 100% top is.

Later!!