...torture for 22 Bugs but also a free t-shirt and a free beer...
Het is Zaterdagochtend 8 uur. Het is een drukte van belang in downtown Highland, IL. Het Amerikaanse volkslied heeft zojuist uit de speakers geklonken.
Dan klinkt het startschot van de jaarlijkse Strassenlauf run, een vast onderdeel in het einde-zomer-feest Kirchenfest programma: Een 450tal goed getrainde athleten, en Jan, vertrekken voor de 5 Kilometer. Ja, jongetje Schra loopt mee!!

Het is dringen geblazen. Ik moest natuurlijk wel goed uit het startveld komen. Ik startte vrij achterin, maar in de eerste 100 meter had ik al 150 man/vrouw ingehaald. Dat ging goed!
Maar toen ging me er links eentje voorbij, toen rechts, toen 10 man tegelijk; zo volgden nog tientallen. Het ging heuvel op. Mannen, vrouwen, kinderen, bejaarden, babies in strolers. Dramatisch! Soms had ik even een opleving: een lekker kontje in een strak sportbroekje.
Na 400 meter hield het op. Een blik over de schouder leerde dat er nog wel mensen achter me waren. Pfft.

Dat was ook niet zo moeilijk daar er ook een groep gewoon liep ipv rende. Zo ook 3 vrouwelijke collega's. Het werd een martelgang. Bij het 2 mijlpunt (3.2 Kilometer) hoorde ik plots de stemmen van mijn collega's achter me. Denk een 200 meter achter me. Mmmm.. zij lopen en ik "ren". Ik moet hun voorblijven; anders moet ik nog weken op kantoor aanhoren hoe hun lopen sneller was dan mijn rennen. Energoe puttende uit mijn tenen geef ik soms een beetje gas bij. Voor een meter of 10. Dan val ik weer terug...

Dan heb je van die mensen aan de kant staan. "Good job, buddy! You are nearly there". Sodemieter toch een end op! 7 blocks voor de finish hoor ik de stemmen van mijn collega's plots achter me. Uit mijn ooghoeken, door de druppels zweet, zie ik het witte en blauwe shirt. Ik begin tegen hun onzin uit te kramen. Als ze naast me zijn zie ik dat het 2 wildvreemde vrouwen zijn. Die absoluut denken dat ik ook vreemd ben; maar ik ben te moe om me er zorgen over te maken.
Dan het hoekje om, nog 200 meter. De menigte wacht. Ook nummer 427 wordt met applaus ontvangen. Mijn naam schalt door de speakers: Mr Jan Schra from Marine Heavy Weight category. Zie hier voor de HW-uitslag, en hier de normale 5K uitslag.  Wat feiten op een rij:  Jan - 48:04 minuten. De snelste 17:30 minuten. Een 71-jarige vrouw - 35:06 minuten. Jan is 1-na-laatste in de HW divisie; de snelste in de HW is 23:46 minuten. Tja... de HW was trouwens 200 LBS en meer. Dat is 90.7 kG en meer. Dat is niet echt veel hier in de USA. De winnaar van de HW was dan ook niet dik, maar gewoon groot en breed.

Maar in ieder geval heb ik mijn woord gehouden (een grote mond op een feestje en wat mensen uitgedaagd). En vriend en vijand verbaast dat ik wel aan de start stond. Hoe was het alweer? Mee doen is belangrijker dan winnen? hahaha

Later!!

...where do they come from?...
De muizen. Ze zijn terug! Gisteren pakte ik een nieuwe handdoek uit de kast en daar zaten 2 keuteltjes op.
Bij het omslaan van de lakens kwamen er spontaan ook 2 k's door de lucht vliegen. Wel moet ik zeggen dat het hier zo warm was dat ik het laken niet echt gebruikte.

Tijd voor some action!!!

Update:  Oops... ik denk niet dat ze terug zijn. Alhoewel de skoanmakers is geweest zijn het nog k's van toen ze er nog waren.

Ohh yeah... Woensdag naar NL! De maand September in NL.

Later!!

...the trail was awesome...
Vorig jaar heb ik mijn Mountain bike vanuit Nederland meegenomen naar de US. Toen een paar keer (of was het nu 1 keer) gebruikt op een kort technische wandelroute op de rechter oever van Silver lake in Highland.
Dat is niet veel als je weet wat voor een martelgang ut was om de fiets hier te krijgen. En als ik in Nederland ben wordt er altijd gevraagd of ik niet mee wil een rondje ATB-en. Dan is natuurlijk het excuus: Geen fiets. Natuurlijk kan ut conditioneel ook niet.

Dus Zaterdag rond 11 uur maar eens de stoute schoenen aan getrokken en het idee opgevat om te mountain biken. Het zou een graadje of 27-30 worden en het had Vrijdag nacht geregend, dus die vieze hoge luchtvochtigheid was wat minder. Al met al een lekker dagje na dagen met 35 en een 90% vochtigheid.
Ik had eens gehoord over een mooie route op het terrein van de SIUE. De universiteit campus 15 miles verderop. De campus is op een groot bosrijk terein 3 miles van de stad Edwardsville en  een dorp op zich met diverse gebouwen, sport terreinen, studenten huizen en daar tussen bossen.


Meer Lezen >>

...but it is all over now...
Even naar de Wallmart geweest om muizenvallen te kopen. 4 traditionele en een nieuw type: een kartonen huuisje met aantrekkelijk reukende lijm op de "grond". Beetje wreed vind ik. Dus muisje loopt zich vast in de lijm en moet braaf wachten tot dat Jan hem een klap met de voorhamer komt geven. In de verdediging van de Amerikaan: hoeft waarschijnlijk niet daar de muis de neus ook in de lijm zal steken en dan stikt. Ja lekker hoor. Nee dit type val wel gekocht maar eerst de traditionele vallen zetten. Er hoeft geen kaas op. Gewoon op plekken zetten waar de muis langs loopt. Als dan de muis op het plateautje stapt: pats boem nek gebroken.
Na een half uur had ik al een muis gevangen. Maar hij leek niet op Charlie. 's Morgens nog 3. Tijdens het douchen nog 1. Nu blijven de vallen leeg. In de meer sectie zijn afbeeldingen te zien van de vallen. Niet voor jeudige lezers...

Later!!

Meer Lezen >>

...let me introduce my new roommate...
Omdat er niemand echt op mijn huis let in mijn afwezigheid is het altijd weer spannend als ik na enkele weken reizen weer thuis kom: Is alles nog OK? Nou alles was niet OK.

De airco had zijn overtollige water gedumpt in de TV kamer ipv de  afvoer. De afvoer liep op 1 of andere manier niet door. En het was veel water; het is namelijk erg warm hier en een hele hoge lucht vochtigheid. En in begin van mijn afwezigheid iemand had de deur opgedaan voor de man die septic tank heeft leeg gezogen. Ik had gevraagd om effe de airco te checken omdat ik dacht dat ik die aan had laten staan. Nou dat had ze gedaan. Maar in plaats van het op een hogere temperatuur of uit te zetten had ze het nog lager gezet. Op 70 graden Fahrenheit. Buiten is het 35 graden - binnen is het 21 graden. Dat voor 4 weken lang. De enige die er baat bij heeft is het electriciteit bedrijf - de rekening zal wel hoog zijn.
Ook waren er een paar sintels van het dak gewaaid en eentje steek 'op'. Maar effe ergens een handyman ritselen.

Daarnaast heeft mijn nieuwe huisgenoot Charlie, de muis,  er een bende van gemaakt. Schijnbaar waren de 2 dozen met cornflakes niet voldoende. Nee, knabbel de knabbel moest er ook een gat in de vitaminen-preparaat voor mannen bus worden geknabbeld. Het is ongelooflijk hoe ie eerst bijna de hele rand van de bus weg heeft geknabbeld, om toen een groot gat te maken waar ie naar binnen kon. Het gat is m.i. best wel groot. Meestal is een muis niet zoveel ruimte nodig. Maar ja, Charlie heeft nu veel sport vitaminen preparaat gegeten. Hij is nu een super muis! Ontieglijk gespierd enzo, best wel stoer. Daarom moet ie ook een groot gat.
Maar het ergste is wel dat het poeder is. Schijbaar loopt ie lekker in de poeder te rollebollen en als ie buiten is schudt ie de poeder uit zijn vacht: Het hele aanrecht en omgeving zit onder de Vitamine Chocolade smaak poeder.

De derde foto is het resultaat van als geduldig en volleerd paparazzi tien minuten met de camera in aanslag te wachten. Helaas ik kan niet samenwonen met z'on smeerkous. Charlie needs to go

Later!!

Meer Lezen >>

...or maybe not...
Onderweg van Jakarta naar St Louis, via Manilla, effe stoppen in Tokyo, dan naar NY the Big Apple, naar St Louis: dan met de Limo naar Casa Jan. Deur tot deur 38 uur.
Om 1 uur Vrijdag op Zaterdagnacht vertrekken uit Jakarta. Maar om 8 uur 's avonds al vertrekken uit het hotel omdat dit de overbevolkte wereld stad is en zo maar eens file kan zijn. Maar alles gaat soepeltjes. Tot we vertrekken. Het vliegtuig heeft no geen 20 meter getaxied of het staat plots met een luide krak stil. De steward, die nog in het gangpad loopt vliegt door de lucht.
Er is schijnbaar "something broken" als de captain uitleg in gebrekkig Engels. Ik weet het niet allemaal met Philepines Airlines. Naast allerlei rare geluiden is het zo dat als ik op mijn stoel het radio kanaal verwissel gebeurt er niets; maar het kanaal wordt wel gewisseld bij mijn buurman. Raar, raar.
We vertrekken dus een 3 kwartier te laat. In Manilla moet ik mijn bagage van de bagageband nemen en opnieuw inchecken. Dus ook door immigratie en douane. Alhoewel de koffer een beetje lang op zich laat wachten verloopt het redelijk soepeltjes. Als laatst door de douane en dan naar boven naar de vertrekhal. Ik vraag nog effe snel waar Delta vertrek. Dat is Terminal 1, Sir. Wat is dit? Terminal 2, sir. Hoe kom ik dan bij Terminal 2? - You walk to there place in the center and wait for the shuttle bus.
Maar na 10 minuten is die bus er nog steeds niet. De security meneer zegt. Ja, soms is het een beetje druk en dan komt ie niet zo vaak. Het is Zaterdag 7 uur in de ochtend; maybe it is not going yet. You better take a taxi.
Na ruzie met een bazige taxi-vrouw, met een andere taxi naar Terminal 1. 4 Dollars. Het is een kleine anderhalve kilometer. Grof geld hier.
Maar de Delta balie is al dicht. Dus vandaag toch niet naar huis. Een dagje Manila. Dan begint het touwtrekken met Delta. Is niet onze schuld. Dus je hebt een change fee en we betalen ook je hotel niet. Het is de schuld van Philepines Airlines. Zij hadden een agent bij de gate moeten hebben die je van Terminal 1 naar 2 zou brengen. Ja, kan allemaal wel de schuld zijn van Philipines Airlines maar het ticket is van Delta en jullie hebben Philipines Airlines ingehuurd, niet ik. Uiteindelijk waiven ze de change fee maar een hotel moet ik maar met Phillipines Airlines regelen. Ik heb geen zin om weer met de taxi naar Terminal 1 halen en bel de 24 uurs dienst van het reisburo. Zij boeken netjes in hotel voor mij en zullen proberen om het te verhalen op Philipines Airlines.
Dus niet Welcome to USA maar Here I come Manila (nou ja het hotel is dichtbij de luchthaven).

Later!!!

...another interesting project started....
Ben inderdaad nu op Schiphol, via Dubai, VAE, onderweg naar Jakarta in ongeveer 22 uur. Niet zoals de rest van NL op vakantie (het is schijnbaar het drukste weekend van het jaar), nee maar om te werken.
Slechte timing. Maar ja, als het moet, dan moet het. Ze zijn er pas achter dat de Moslims in Indonesie de verkeerde kant op bidden. Kijk daar moet dan wat worden aangedaan.
Ben ongeveer een week in Jakarta om de situatie te analyseren, wat uitleg te geven in het nieuwe project. Dan door naar USA voor een paar weken low-profile werken.

Later!!

... not according to the British...
Met al het reizen wat ik doe, heb ik 1 ding wel geleerd. Mensen in uniform hebben, met name in de US, altijd gelijk. Dus Nederland heeft het WK 2010 voetbal gewonnen - zie vorige blog.
Ik zat zojuist wat te lezen op de websites van Britse kranten en die laten geen spaander heel van hoe het Nederlandse team zich gedroeg. Ik had het zo nog niet gezien. Ik snap dan ook de ballen van voetbal. Ik had allleen mee gekregen dan NL wel heel veel kaarten kreeg, maar schijnbaar toch nog te weinig. Ik weet ut allemaal niet zo. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik na anderhalve minuut wedstrijd door de 2 glazen bier en een slaapgebrek door 12 uur vliegen niet zoveel oog had voor detail.
Ook bij Nederland - Uruguay heb ik niet zoveel van de wedstrijd gezien. Niet omdat ik Guatemala was en eingenlijk moest werken. Nee, we waren zelfs uitgenodigd om de wedstrijd te kijken in de residentie van de Nederlandse ambassadeur aldaar. Nee, er was daar lekker eten en drinken en een verschrikkelijk mooi Nederlands Guatemalecaans vrouwspersoon. Ik kon dan ook niet zoveel zinnig commentaar geven toen er plots een microfoon onder mijn neus werd gedrukt. Er was ook pers (radio, journalisten en persfotograven) aanwezig. Dus Jan zat dus schijnbaar peep-paa-poeh live op de Guatemallanse radio wat te stamelen. Maar dat kwam meer omdat ik het niet had zien aankomen en het in Spaans was. Ja, Jan geloven we wel.
Anyway. Voetbal is over, zo is ook mijn weekje in NL bijna. Zaterdag alweer naar Jakarta, Indonesie.

Later!!

 

...as predicted by my favourite Immigration Officer in Houston, TX...
Na een weekje Guatemala, nu voor de WK2010 finale naar NL. Schijnbaar zijn er inktvissen en parkieten die de uitslag voorspellen, maar ik ga gewoon met de voorspelling van mijn favouriete immigratie officier in Houston. Hij herkende me van de heenvlucht (toen zei ie al dat we van Uruguy zouden gaan winnen) en gaf me speciale behandeling omdat ik van het beste voetballand ter wereld kwam 

Later!!

...feeling dumb..
Aangezien ik ut druk met werk enzo heb - misschien wel gewoon een luie flikker ben - had ik laatst op www.markplaats.nl een advertentie gezet voor tuinonderhoud voor mijn hutje op de Veluwe's hei. Er wonen op dit moment geen huurders in; maar de natuur houd daar geen rekening mee. Dus onderhoud was nodig. Plus 4 jaar huurders is ook niet echt bevorderend voor een tuin..
Zeventien man/vrouw/bedrijf reageerden op de advertentie. Na een intense selectieproces, door een 3-koppige selectie commissie, was Danny de beste kandidaat. Dus een gesprek op locatie, om het werk "aan te nemen". Was een aardige gozer en had er wel verstand van. Hij vond ook dat de tuin wel wat aandacht nodig had. Het zou enkele dagen werk zijn wat ik wilde (of beter gezegd wat de tuin nodig had); enkele dagen dus enkele honderden EURO's.

Maar allee, kosttte wat maar dan had ik ook weer een tuintje Excellente!! Hij zou de volgende week komen.
Ik gaf aan dat ik per bank zou betalen daar ik veel op reis ben en het nog wel een tijdje kon duren voor ik weer in NL was. Nou nu hadden we een probleem. Meneer werkte namelijk zwart. Dus moest hand-contactje. Mmm...dat was minder. Ik moest de volgende dag weg en dus niet echt tijd om met kanidaat 2 iets uit te werken en daar kon hetzelfde probleem zich voordoen.  En hij had mij zijn rijbewijs al laten kopieren. Dus als ik nu de helft vooruit betaal? Dan later als het werk is gedaan en ik weer terug in NL ben de rest. Dat was OK. Kat in bakkie. Alweer een zorg minder.

Meer Lezen >>

...of what the El Salvadorian Immigration officer discovered...
Haar ontdekking was dus dat ik op 21 Mei 2010 (blauwe pijl hiernaast) Guatemala (rood vierkantje) binnen gekomen was (E=entrada = ingang versus S = Salida = uitgang).
Maar op 22 Mei de USA  (rode pijl onderstaande foto) weer was binnengekomen (rood boogje)

Er was geen recenter stempel voor binnenkomst in Guatemala. Dus hoe kon ik op 29 Mei aan de Guatemalaanse/El Salvadoraanse grens staan om Guatemala uit te gaan terwijl ik er nooit binnen was gekomen?
Na wat zoekwerk kon ik min of meer bewijzen dat de immigratiedienst op Guatemala Airport was vergeten om de datum van de stempel te verzetten! Toen ze de immigratie dienst in Guatemala city gingen klapte de stroom eraf en kon er niet meer gebeld worden. Met behulp van het licht van de display van een mobiele telefoon werd een laatste inspectie aan mijn paspoort gedaan. Er werd streng tegen me gezegd dat ik altijd de stempels met datum moest controleren. Was mijn eige n verantwoordelijkheid. U bent nu ook gewaarschuwd!!
En er werd ook gezegd dat ik nu wel de grens over kon maar ik op de terugweg wel me weer moest melden. Nam dat met een korreltje zout maar de volgende dag werd bij de grens paspoort controle wel gelijk gezegd: Ohh you are the stamp problem guy. Go over there and report yourself to the immigration office. Ut vrouwtje wat gisteren op het kantoor zat, stond nu aan de grens. Maar het is allemaal goed gekomen. Maar ik weet niet waar Natalee Holloway is. Dat kan in niet disclosen....

Later!!

...new record...
Landen, taxien, uitstappen, door immigratie, koffer ophalen, door doaune, inchecken, door de security check, ja zelfs nog effe tax free shoppen en een versnappering kopen binnen 45 minutes. Een nieuw record denk ik. Dat moest ook wel want ik had maar 55 minuten.
Afgelopen week Dinsdag van US naar NL gevlogen. Van US naar NL vliegen, doe ik wel vaker maar deze keer was het wat gekunsteld. Begin vorige week belde mijn baas, er zijn de komende 6 weken workshops in Nederland, en ik moest erbij zijn. Wanneer was nog niet bekend. Donderdag kreeg ik pas een maitlje met het antwoord. De volgende week Woensdag zou de eerste workshop al zijn. Dat was dus snel. Dus maar effe snel een ticket kopen. Gereserveerd bij het reisburo. Redelijk aan de prijs maar OK. De reservering gemaakt op internet, maar om de ticket na kantooruren bevestigd te krijgen moet je altijd effe bellen.
Doordat er ergens een storm was, bleef ik maar in de wacht staan. Na meer dan een kwartier gewacht te hebben heb ik het opgegeven. Zat immers ook met mijn mobiele van Guatemala naar US te bellen, en de groep zat te wachten om te gaan eten. Zou het later nog eens proberen. Ook de 2 keer later kwam ik er niet door heen. De volgende ochtend wel. Na veel gedoe wist men uiteindelijk mijn reservering te vinden. Slecht nieuws: was een reservering van gisteren, en het was 400 USD duurder geworden. Of ik nog wilde boeken. Na wat geknetter van mijn kant, een onverandelijke houding van de reisburo medewerker, de ticket niet geboekt. Kijk, ook al is het op kosten van de zaak, ik ga niet 400 USD meer betalen omdat zij niet bereikbaar waren. Ik weet dat sommige mensen tegen me zeggen - maak je niet druk - maar dat consultantengedrag weiger ik te vertonen.
Daarnaast was het natuurlijk ook een klein beetje mijn af-en-toe korte lontje, wat me voor deze uitdaginkje zette. Over enkele dagen moest ik in NL zijn en nog geen ticket. Helaas is rijden ook niet een optie.
Dus bij terugkomst in USA gelijk naar kantoor gegaan en flink lopen zoeken op internet naar een geschikte ticket. Dat viel tegen. Juni/juli zijn vakantie maanden plus dat er door de economische crisis minder vluchten/stoelen beschikbaar zijn en het een paar dagen voor vertrek datum was.  Uiteindelijk een goedkoop ticket naar Dublin, via Parijs, gevonden. Je ziet het wel vaker: een ticket naar Londen, via Amsterdam is goedkoper dan een ticket naar Amsterdam. Heeft te maken met belastingen en het feit airlines graag ook bestemmingen willen bedienen waar ze geen rechtstreekse vlucht naar toe hebben, of zo iets; In dit geval dus Dublin met Parijs. Inclusief een extra ticket voor de vlucht van Dubin naar Amsterdam, is deze optie nog goedkoper dan de rechtreekse vlucht van US naar Amsterdam.
Wel in Dublin slechts een uurtje om over te stappen. Omdat het 2 aparte tickets zijn kan men mijn koffer niet helemaal doorsturen naar Amsterdam.
Wat moet ik doen als we vertraging hebben? 55 minuten is erg kort.  Aangezien ik al via internet had ingechecked kan ik theoretisch van de ene gate naar de andere rennen. Maar dan zal mijn koffer rondjes blijven draaien op de band in Dublin. Hopenlijk zal dan lost & found van Dublin Airport het doorsturen naar NL. Dit kan natuurlijk mis gaan. Om mijn "oude" kleren ben ik niet zo bezorgd; mogelijk tijd om wat nieuwe kleding te kopen anyway. Maar er zit ook een unieke fles Wishkey in van 149 USD. Als die maar niet gestolen wordt.
Gelukkig is alles dus goed gekomen. Wel had ik pijn aan mijn bum. Serieus. Het was plakkerig en zweterig en van St louis ging het naar Atlanta, van Atlanta naar Parijs, van Parijs naar Dublin, van Dublin (op een ander ticket maar met hetzelfde toestel!) terug naar Parijs, van Parijs naar Amsterdam, toen met de trein naar Putten. Door al dat zitten krijg ik pijn in mijn bum!

Later!

...smart asses at the El Salvadorian border....
Wie is dat toch aan de El Salvadoraanse grens? Yup, meneer Joran Schra. Klein probleempje op de grens door een oplettende immigratie dienst medewerkster. Nee, het had niets te maken met het feit dat ik de auto voor het bordje niet parkeren had gezet.

Wel iets met mijn paspoort. Weet u wat? Bent u net zo oplettend als de El Salvordaanse grens bewaakster? Kijk dan op het "meer' gedeelte of u kunt bedenken wat er aan de hand was.

ohh ja, we zijn dus wel terug gereden van El Salvador naar Guatemala.
 

 

 

 

Meer Lezen >>

...Mother nature keeps speaking: this time Agatha...
Gisteren van Guatemala City naar San Salvador gereden om een collega op het vliegtuig te zetten omdat Guatemala Airport La Aurora nog zeker voor 5 dagen dicht is. Wat een lekker ritje van 250 kM had moesten worden werd toch iets minder relaxt. Na 30 kilometer rijden waren we uit het zwarte landschap en het was weer in groen landschap; zoals het hoort te zijn. Maar het regende, en het regende; en het bleef maar regenenen. Tja 't is hier regen seizoen, dus zo raar was het niet. 
Af en toe kwam er wat woei-woei bij. De regen veroorzaakte wel een continue slecht zicht. Soms stond de hele weg blank. Nadeel is dat je dan de gaten in de weg niet kunt zien. Dus we klapten een paar keer in een gat. Ook was soms 1 weghelft geblokkeerd door een boom of een paar 100 kilo omlaag geschoven aarde op de weg. De weg ging door berglandschap; het vele regenwater had wat kleinere aardverschuivingen veroorzaakt. Dit alles maakte dat we niet snel konden rijden (soms maar 40 kM/uur) en erg veel concentratie nodig was.
Het was een verademing toen het effe niet meer regende. De CA-1, de belangrijkste weg van Mexico naar Panama, onderdeel van de transamerika route van noorden van Canada naar Chile in het zuiden, gaat ook gewoon door dorpjes heen, en is niet zoals in NL een ongehinderde snelweg met vangrails, zonder kruisend verkeer etc.
Er liep een kreupele hond aan de overkant van de weg. Hoe hij rende was een grappig gezicht. Kijk die hond daar zei iemand. Toen ik weer voor me keek waren er nog 2 honden aan onze kant van de weg. Ik denk dat ze elkaar zaten te bijten of zo, want op het moment dat ik ze zie, springen ze beiden opzij, op het weg gedeelte waar wij rijden. Remmen kan niet meer. Eentje kan nog opzij springen; zijn vriedje is pats-boem hartstikke dood. Tenminste toen we stopten bewoog ie niet meer. We waren juist over de Guatemalaanse / El Salvadoraanse grens, een gebied waar we niet mochten stoppen (het advies van de mensen uit Guatemala). Veel overvallen en berovingen etc. dus het beste wat we konden doen was doorrijden.....
Toen we in het hotel zaten te eten bereikte ons het nieuws dat Agatha in de weer was. De eerste tropische storm van 2010 was aan land gekomen. Dat veroorzaakte ook al de regen, maar wat we Zaterdag gekregen hadden wa slechts een voorbode...
Gelukkig is de luchthaven van San Salvador nog steeds open, Agatha is hier nog niet aangekomen. Dus mijn collega kon wel het vliegtuig nemen heden ochtend naar Miami. De 2 stops in Honduras werden niewt meer gedaan daar daar wel de luchthavens al dicht waren.
Nu moeten wij nog wel terug richting Guatemala, Agatha tegemoet rijden. In Guatemala is schijnbaar meerdere doden en veel schade. Enerzijds op het platteland door modder / aard verschuivingen anderzijds in Guatemala City door overstromingen en de wind zelf. In Guatemala City is het dubbel hard aangekomen: door de vulkaan as zijn op vele plekken de waterafvoer geblokkeerd geraakt, dus het vele water kan nu niet goed weg. Met alle gevolgen vandien.
Nu moet ik gaan. Even overleggen wat we moeten doen. Rijden of niet?

Later!!

...200.0000 Tonnes of vulcano ash...
Gratis op te halen in Guatemala bij Jan. Goed voor tuin en modderbaden. Na verwerking wel handen wassen in verband met hoog zwavelgehalte.
Het ligt echt overal een dikke laag zwarte ash. De hele rit van hotel naar werk van een half uur was door een zwarte stad. Mensen zijn druk in de weer met alles weer schoon te maken. Zakken vol met as staan langs de weg.

Straks even naar El Salvador. Een 4 uur rijden naar San Salvodor Airport met een gehuurde 4WD. De verwachting is dat de luchthave is nog wel een paar dagen dicht. Mensen willen/moeten naar huis dus dan is er altijd Jan de taxi chauffeur.

Later!!

...twice on one day...
Vanmiddag rond 2 uur schudde alles op kantoor in Guatemala. Een kleine aardbeving werd me verteld.
Vanavond zaten we een pre-dinner drink te nuttigen in de hotelbar, daar het buiten pijpestelen regende, konden we niet naar een restaurant in de buurt wandelen; dan komt de serveester doodleuk vertellen dat het nu buiten zwart regent. Wij naar buiten. En inderdaad de water regen is gestopt en nu valt er zwarte as uit de lucht. Heel raar gevoel hoe het op je valt, net stof regen, maar dan droog.
De zwarte asregen komt door een vulkaanuitbarsting. De Pacaya, 30 kilometer hier vandaan, laat van zich spreken. Gisteren murmelde hij al wat: zie foto links. Deze heb ik gisteren genomen toen we een dinner hadden in Guatemala Antiqua.

Na een tijdje was alles zwart. Maf gezicht. Net als met sneeuw. Na een tijdje is dan alles wit bedekt. Nu was het net anders. Alles was zwart bedekt. Zie onderstaande foto's. Er werd gebeld dat we niet buiten mochten komen, als we dat toch waren (geweest) moesten we ons goed wassen. Zit schijnbaar heel veel sulfaat in de as, waar de huid allegisch op kan reageren.

Op nu.nl staan foto's met lava stromen. Moeten we maar eens kijken of we van 't weekend niet effe de ramptoerist kunnen gaan spelen.

1 collega is vanmiddag aangekomen; een andere vertrokken. Zij hebben geluk gehad. Degene die morgen vliegt kan waarschijnlijk niet vertrekken. Het lullige is dat dezelfde persoon een paar weken geleden van Guatemala naar Panama is gevlogen, om daar een paar dagen te wachten op vertrek naar NL, maar uiteindelijk toch weer naar Guatemala is teruggekeerd. Had dat ook niet iets met as te maken?

Meer Lezen >>

…who will clean the mess??...
Inderdaad! Toen vanochtend om 3:16 de wekker ging had ik mezelf ontbijt op bed gebracht. Ongeveer op dezelfde tijd wanneer jullie in Nederland ook aan de ontbijt tafel zaten.
Het ontbijt bestond uit een flesje rode sportdrank; voor de rest stond er niets in de koelkast. Toen ik gisteren om 14:30 vanuit NL thuis kwam in IL had ik allemaal plannen van zaken welke ik wilde doen, ontbijt halen, was doen, rekeningen betalen etc. Maar om 6 uur was ik effe gaan liggen en toen is er van dat alles niets gekomen.
Dus toen de wekker ging effe sprintje trekken naar de koelkast en om 3:16:43 lag ik aan het ontbijt. Doppie van het flesje afdraaien, krak zei de verzegeling, welke half brak, ohh maar het heeft al een paar weken, zoniet maanden, in de koelkast gestaan, misschien moet ik ut wel effe schudden. Nou, ik kan je vertellen dat dat een ongelooflijke zooi geeft als de dop er al half af is. En de smeerboel werd nog groter omdat ik te slaperig was om te beseffen dat het op de kop houden van het flesje alleen maar een grotere smeerboel maakte.
Ik was wel gelijk wakker, maar niet echt tijd om het op te ruimen; moest de koffers van de vorige trip uitpakken en opnieuw inpakken, douchen en de taxi zou er om 4 uur zijn. Dus maar een paar keer met de Shout fles in de rondte gespoten.
Hopenlijk komt niemand in huis, want die zal zich bij het betreden van de slaapkamer een hoedje schrikken daar door al het bloed rood van het drankje net lijkt of er iets ergs is gebeurd.
Verder alles goed gegaan, en na een stopover in Atlanta nu in de air onderweg naar Guatemala City.

Later!!

…blog silence...
Zoals de meesten waarschijnlijk wel weten is de reden voor de blog stilte het overlijden van mijn lieve vader. Bij deze wil ik een ieder bedanken voor alle hartverwarmende woorden, condealances, kaartjes en e-mails. Dank je.

Later!!

...or do we live in crazy world...
Ik zat net wat te nu.nl-en. Daar kwam ik deze headline tegen 'Dikkertje' Crystal in bikini op cover
Crystal is schijnbaar ook nog Amerikaan, dus ik dacht dat zal wel een dikke plenterd wezen. Omdat ik al 734 gram (een getal met 3 digits!!!) afgevallen bent, dacht ik effe naar de bijbehorende video de kijken en een goed gevoel te krijgen. nee het had niets met een vrouw in bikini te maken!
Maar volgens mij hebben ze een verkeerde video bij het artikel geplaatst. 'k zie 3 lekkere wijven en geen is echt dik (volgens mijn standaarden). Ja, ik zie dat eentje wat breder in de heupen is, maar voor de rest is ze erg strak.

Jeetje is de modewereld dan toch echt zo van de pot gerukt dat ze deze 3 dik noemen? Mmm, dat gaf me niet echt een goed gevoel. Toch 734 gram kwijt geraakt en ik denk dat die modemensen me, na dit gezien te hebben, nog steeds een dik vet drachtig varken, of zo, zullen noemen... Tjee.


Later!!

 ...driving home or walking home...
Hoe accuraat zijn tankmeters? Ik was vorige week aan het rijden en dacht ik effe in Putten tanken want ut lege-tank-lampje brandde al een tijdje.
Schijnbaar was ik zo in gedachten dat ik vergeten was om te tanken. Zo had ik nog 4 tank stations gemist. Toen was ut op de A28 wel effe spannend. haalt ie ut of haalt ie ut niet. Ik verwachtte dat de auto elk moment kon gaan stotteren en dan afslaan.
Ik had me al bedacht hoe ik dan de koppeling zou in trappen en over de vluchtstrook zou uitrollen. Dan moet je keuzes maken.. of je gaat knoeter hard rijden zodat je ver rolt of je gaat rond de 100 rijden om zoveel mogelijk kMs uit de liter te halen.
Gelukkig heb ik het gehaald. Tank tjokke vol en weer op pad. Een absoluut record getankt. Weet niet meer precies maar meer dan de tankinhoud volgens de carmanual.
Ik ben iemand van de snelle gewenning.... de keer daarna dat ik tankte paste er onbewust nog 400 ml meer in de tank dan ut super record van de vorige keer; terwijl ik niet eens echt door had dat ik de tank helemaal in het rode had gereden. Dat zette dus een beetje een domper op mijn super record van vorige keer toen het echt super spannend was of ik zou halen of niet. Een theorie is nu dat de pompen niet de juiste liters geven.
Als je morgen aan het tanken bent, zou ik maar eens goed meekijken en eventueel thuis de hoeveelheid nameten. Zeker weten dat je minder meet dan waarvoor je betaald hebt. Je bent gewaarschuwd.

Later!!